De permanente begraafplaatsen

Nog voor het einde van het conflict beginnen de militaire overheden in de zones waar geen gevechten meer aan de gang zijn de graven te hergroeperen. Ze maken zo omvangrijkere begraafplaatsen, om de registratie en het onderhoud van de graven te vergemakkelijken.

Het merendeel van de permanente Britse begraafplaatsen wordt enkel pas op het einde van de oorlog opgericht, door de Commonwealth War Graves Commission (C.W.G.C.), opgericht in 1917. Deze is belast met het hergroeperen van de afzonderlijke graven in begraafplaatsen waarvan zij de bouw overziet. De Britten nemen het besluit om de lichamen van de soldaten die zijn gevallen tijdens de Grote Oorlog niet te repatriëren. Ze worden zo dicht mogelijk bij de plek waar ze zijn gesneuveld begraven, in begraafplaatsen waarvan de grote architecturale lijnen door de C.W.G.C. worden bepaald.

In Frankrijk vinden aan het einde van het conflict verhitte debatten plaats over de toekomst van de lichamen van de soldaten die in tijdelijke begraafplaatsen zijn begraven. Sommigen zijn er voorstander van om de soldaten begraven te laten op de slagvelden waar zij zijn gevallen, zij aan zij met hun kameraden. Anderen willen dat de lichamen aan de families worden teruggegeven. Uiteindelijk wordt er voor een tussenoplossing gekozen. Op 31 juli 1920 beslist de Franse regering om nationale begraafplaatsen op te richten. Het decreet van 20 september 1920 geeft aan families die dat wensen echter de mogelijkheid om de lichamelijke overschotten van hun gevallen familielid op kosten van de staat te repatriëren.

Loading, please wait...
  • Omslag van "The Graves of the Fallen", 1919, boek, coll. Linge © P&K Linge

    Dit boek is geschreven door Rudyard Kipling (1865-1936). Het beschrijft het werk van de Commonwealth War Graves Commission. Het benadrukt ook het belang van de oprichting van monumenten voor de soldaten waarvan men geen lichamen heeft teruggevonden. Zijn zoon is een van deze missing. Hij werd gedood tijdens de slag bij Loos in 1915.

  • Het herbegraven van de soldatenlichamen, 1919, ansichtkaart, collectie van Vader Courtois/Caverne du Dragon-Musée du Chemin des Dames, Aisne

    Na de oorlog worden de lichamen van de soldaten gegroepeerd in de officiële begraafplaatsen. 300.000 lichamen van Franse soldaten worden teruggestuurd naar hun families, ten gevolge van de wet van september 1920. Voor het moeilijke opgravingswerk wordt er eveneens beroep gedaan op koloniale of buitenlandse arbeidskrachten.

  • Caron Achille (1888-1947), Bouw van het Britse kerkhof van Etaples, eerste kwart van de 20ste eeuw, glasplaat, © Musée Quentovic – Ville d’Etaples-sur-Mer

    In de Britse begraafplaatsen sieren grafstenen uit witte steen de graven. Als er meer dan 40 graven zijn, dan is er ook een Cross of Sacrifice (Offerkruis) aanwezig, ontworpen door Sir Reginald Blomfield (1856-1942). Als er meer dan 400 graven zijn, dan is er ook een Stone of Remembrance (Herdenkingssteen). Deze steen draagt een inscriptie die is gekozen door Rudyard Kipling (1865-1936). "Their names liveth for ever more", hun namen zullen voor altijd leven.

The Graves of the Fallen. Imperial War Graves Commissionherbegraven van de soldatenlichamenBouw van het Britse kerkhof van Etaples